«Вечерний звон» әні
«Вечерний звон» - танымал орыс әні - Иван Козловтың өлеңдеріне арналған романс, ол іс жүзінде халық әніне айналды. Иван Козловтың өлеңдері алғаш рет 1828 жылы «Северные цветы» альманахында жарық көрді. Мәтін ирландиялық ағылшын тілді ақын Томас Мурдың «Those evening Bells» өлеңінің еркін авторлық аудармасы деп саналады, алайда Иван Козловтың өзі мәтінді аударма ретінде көрсетпеді, бұл кейіннен өлеңдердің шығу тегі мен олардың авторлығы туралы көптеген зерттеулер мен аңыздарды тудырды.
Әннің музыкалық негізінің авторы композитор Александр Алябьев болып саналады. Иван Козловтың өлеңдеріне арналған ноталар мәтін жарияланғаннан кейін көп ұзамай пайда болды және романс халық арасында тез тарап кетті. Романста әуеннің бірнеше нұсқасы бар - өлеңдерді әр түрлі композиторлар бірнеше рет музыкаға салынған.
«Вечерний звон» -- орыс әні классикасының ең әйгілі шығармаларының бірі, нағыз халық шығармасы және Ресейдің өзіндік символы. Роман орындаушыларының қатарында аты аңызға айналған Борис Штоколов пен Иван Козловскийді қоса алғанда, ең белгілі әншілер мен ұжымдар бар. Романстың шет тілдеріне көптеген аудармалары шықты, оның атауы әдеби шығармалар мен картиналарда, газет атауларында, теледидар мен радио бағдарламаларында кездеседі. Романс көбінесе кинофильмдерде айтылады, әлі күнге дейін шіркеу мен зайырлы хор ұжымдары мен танымал орындаушылардың репертуарына енеді – классикалық нұсқада да, заманауи өңдеулерде де, әртүрлі аранжировкаларда да естіледі.
Мәтіні:
«Вечерний звон»
Вечерний звон, вечерний звон!
Как много дум наводит он
О юных днях в краю родном,
Где я любил, где отчий дом,
И как я, с ним навек простясь,
Там слушал звон в последний раз!
Уже не зреть мне светлых дней
Весны обманчивой моей!
И сколько нет теперь в живых
Тогда веселых, молодых!
И крепок их могильный сон;
Не слышен им вечерний звон.
Лежать и мне в земле сырой!
Напев унывный надо мной
В долине ветер разнесет;
Другой певец по ней пройдет,
И уж не я, а будет он
В раздумье петь вечерний звон!
«Вечерний звон». Орындаушы Иван Козловский (1973)
Дереккөздер: